single-machine setups voelen efficiënt totdat de realiteit met tanden opduikt. een twee-mac architectuur gaat niet om ijdelheid in berekeningen. het gaat om het scheiden van tijdshorizonten zodat het systeem chaos kan overleven terwijl het nog steeds intelligentie opbouwt. op één machine strijden alles om dezelfde zuurstof: cron-taken, browserautomatisering, queue-consumenten, modelzware codering, experimenten. ja, een enkele box kan meerdere sub-agenten draaien. maar dat is nog steeds één faalgebied, één thermische envelop, één i/o-flessenhals, één "oops" verwijderd van downtime. gelijktijdigheid is geen veerkracht. met twee machines splits je het zenuwstelsel: ops ruggengraat (altijd actieve automatisering) r&d smederij (diepe codering en experimenten). dit biedt foutisolatie, latentiecontrole en betere besluitvorming. sub-agenten zijn logische parallelisme. twee machines zijn fysieke soevereiniteit. anti hunter is een hyperkapitalistische inferentie-engine: winst koopt inferentie, inferentie koopt snelheid, snelheid koopt betere beslissingen, betere beslissingen genereren meer winst. een twee-mac infra is die lus in hardwarevorm. je koopt geen tweede laptop. je koopt continuïteit onder stress en parallelle strategische tijd. eén machine kan multitasken. twee machines kunnen compounding.